منتظر منجی

سلام

حضرت على (علیه السلام )فرمودند :ما اَطالَ اَحَدٌ الاَْمَلَ اِلاّ نَسِىَ الاَْجَلَ و اَساءَ الْعَمَلَ
هیچ انسانى آرزوهاى خود را طولانى نمى كند، مگر این كه مرگ را فراموش مى كند واعمال او بد میشود ! ) غرر الحكم و درر الكلم، جلد 6، صفحه 101، حدیث 9676 )

سؤال: چرا «آرزوهاى طولانى» این قدر بد است؟
پاسخ: خاصیّت زرق و برق مادّى دنیا این است كه از دور جاذبه دارد،امّا وقتى انسان به نزدیك آن مى رسد به آن عادت مى كند و جاذبه خود را ازدست مى دهد. شخصى كه اجاره نشین است و از مشكلات آن رنج مى برد آرزو مى كند كه خانه اىملكى، هر چند كوچك نصیبش شود و این برایش فوق العاده جاذبه دارد، امّاهنگامى كه به آن مى رسد، پس از مدّت كوتاهى برایش عادى مى شود و آرزوىخانه اى بزرگ تر با امكانات بیش تر مى كند، امّا به آن هم قانع نیست و هرروز در فكر منزل مرفّه ترى است.

هفت اقلیم ار بگیرد پادشاه *** همچنان در بند اقلیمى دگر!

بنابراین آرزوها مرز و پایانى ندارد، بدین جهت اگر انسان بخواهد بهآرزوهاى خود برسد باید تمام نیرویش را صرف رسیدن به آن نماید و طبیعى استكه دیگر وقت و نیرویى ندارد كه صرف جهان آخرت نماید. بدین جهت در روایتى از امام على (علیه السلام) مى خوانیم:"طُولُ الاَْمَلِ یُنْسِى الاْخِرَةَ، آرزوهاى طولانى سبب فراموشى آخرت است" (اخلاق درقرآن، جلد سوم، صفحه 188(

نکته : زیادى نعمت، كه معمولا آرزوهاىطولانى در راستاى تحصیل آن است، در بسیارى از موارد مایه بدبختى است! حضرترسول (صلى الله علیه وآله) از بیابانى عبور مى كردند، فرمود: بروید مقدارىشیر بیاورید و پول آن را هم به صاحب حیوان بدهید. صاحب آن حیوان از دادنشیر به پیامبر(صلى الله علیه وآله) امتناع ورزید! پیامبر (صلى الله علیه و آله) دعا كرد كه اموالش زیاد شود! از آن جا گذشتند و به شبان دیگرىرسیدند و همان تقاضا را مطرح كردند. آن شبان ادب كرد و به سرعت مقدارى شیردر اختیار پیامبر (صلى الله علیه وآله) و همراهان قرار داد. حضرت دست بهدعا برداشت و فرمود: خدایا! به اندازه كفاف و عفاف به او نعمت ارزانى دار! اصحاب از تفاوت این دو دعا، براى آن دو نفر پرسیدند؟ حضرت فرمود: زیادىنعمت براى شخص اوّل مایه رنج و عذاب است(بحار الانوار، جلد 69، صفحه 61، حدیث 4)

نوشته شده توسط کنیز آل طه در سه شنبه هفتم مهر 1388 ساعت موضوع | لینک ثابت